دستیابی به پتانسیل واقعی گله با استفاده توام واکسن زنده نوبیلیس رئو ۱۱۳۳ و واکسن کشته رئو

برنامه واکسیناسیون مناسب جهت رسیدن به ایمنی مؤثر

رئو ویروس

انواع مختلف بیماری:

رئو ویروس ها ممکن است بیماریهای زیر را در طیور ایجاد نمایند:

.  تنوسینوویت (آرتریت ویروسی)

.  سندروم عدم جذب

.  اسهال و اختلال رشد

.  نکروز انتهای استخوان ران

.  سندروم پرنده های رنگ پریده

. لنگش

.  سرکوب ایمنی

 

رئو ویروس

سطوح بالای آنتی بادی مادری برای ایجاد ایمنی زودهنگام در جوجه های جوان

ضرورت وجود ایمنی اولیه در جوجه ها:

بوسیله واکسیناسیون اولیه با واکسن زنده و سپس واکسن کشته رئو تیتر بالاتری ایجاد میشود.

 

ایمنی حداکثر:

آزمایش چالش:

جوجه های اس پی اف سه هفته با شش نوع واکسن رئوویروس روغنی مختلف بصورت تزریق عضلانی واکسینه شدند.

چهار هفته پس از واکسیناسیون درگیری بوسیله تلقیح در کف پنجه پا با سویه های رئوویروس مختلف صورت گرفت.

درصد ایمنی و شاخص درگیری از ۰-۴ در نظر گرفته شد.

 

 

 

تست های آزمایشگاهی :

یک گروه گله مادر در ۶ هفتگی با واکسن زنده نوبیلیس رئو و در ۱۸ هفتگی با واکسن نوبیلیس رئو کشته واکسینه شدند.

گروه دیگر گله مادر تنها با واکسن کشته نوبیلیس رئو در ۱۸ هفتگی واکسینه شدند.

 

 

نتیجه:

در گله های مادری که با واکسن زنده نوبیلیس رئو ۱۱۳۳ واکسینه شدند واکسن کشته نوبیلیس رئو ایجاد تیترهای آنتی بادی یکنواخت تر و بالاتر و در ضمن طولانی مدت تر در مقایسه با گله هایی که با واکسن زنده واکسینه نشده بودند ایجاد می نماید.

 

 

نتیجه:

نوبیلیس رئو روغنی در برابر درگیری رئوویروسی بهترین ایمنی را ایجاد می نماید.

 

 

رشد بیشتر،  سوددهی بیشتر

رشد بهتر

آزمایش های بالینی:

• جوجه های تولید شده از گله های مادری که با واکسن روغنی نوبیلیس  رئو واکسینه شده بودند (در سن ۲۰-۲۲ هفتگی) در یکروزگی با سویه رئو ویروس ۱۷۳۳ و ۲۴۰۸ چالش گردیدند.
• هر دو سویه ۱۷۳۳ و ۲۴۰۸ قادر به ایجاد کاهش رشد در جوجه ها می باشند.
• در ۱۴ روزگی وزن کشی انجام شد.

 

نتیجه:

آنتی بادی های مادری که پس از تزریق واکسن کشته نوبیلیس رئو بصورت غیر فعال به جوجه ها منتقل می گردند از کاهش رشد جلوگیری می نمایند.

 

سوددهی بهتر:

 

آزمایش فارمی:

• یک گروه گله گوشتی ۱۶۱۰۰ قطعه ای از گله مادری که واکسن رئو دریافت نکرده است.
• گروه دیگر گله گوشتی ۲۱۲۰۰ قطعه ای از گله مادری که واکسن رئو دریافت کرده است(واکسن زنده نوبیلیس رئو ۱۱۳۳ در ۹ هفتگی و واکسن روغنی نوبیلیس رئو ۱۸ هفتگی).
• گله های مادر و نیز جوجه های گوشتی در سنین یکسان مورد بررسی قرار گرفتند.

نتیجه:

جوجه های گوشتی حاصل از گله مادری که واکسن رئو دریافت کرده بودند در مقایسه با جوجه های گوشتی حاصل از گله مادر غیر واکسینه با رئو از نظر اقتصادی  ۶%  بیشتر سوددهی داشتند.

 

برنامه ای مناسب برای محافظت مؤثر

برنامه واکسیناسیون پیشنهادی برای گله های مادر:

*در موارد آلودگی شدید ممکن است دو نوبت واکسیناسیون با واکسن کشته  لازم  باشد. که در اینصورت اولین نوبت واکسیناسیون در سن ۸-۶ هفته صورت می گیرد.*

 

نوبیلیس رئو کشته:

این واکسن بصورت امولسیون روغنی غیرفعال علیه عفونت های رئوویروسی می باشد که حاوی سویه های رئو ویروسی ۱۷۳۳ و ۲۴۰۸ است که هر کدام از این سویه ها ایجاد حداقل تیتر 5Log2 واحد در هر دز در آزمایش VN می نماید.

موارد مصرف:

واکسیناسیون بوستر گله های مادر و اجداد علیه رئو ویروس طیور به منظور حفاظت جوجه های تولید شده از این گله ها در برابر عفونت های رئو ویروسی طیور.

روش مصرف:

دز واکسن ۰.۵ میلی لیتر برای هر جوجه می باشد. این واکسن باید به روش تزریق عضلانی در ران یا سینه و یا تزریق زیر پوستی در پشت گردن استفاده شود.

بسته بندی:

نوبیلیس رئو کشته در شیشه های ۱۰۰۰ دزی بصورت ترکیبی چهارگانه Nobilis Reo+IB+G+ND یا تک موجود می باشد.